Herstel van PTSS en andere Neurosen,
Het herstel van een aandoening is altijd gelegen in de basis van een gezond lichaam en een vrije geest.

Wie zich kan losmaken van oude verstrengelende banden met vroegere ervaringen die dan wel negatief dan wel dwingend positief zijn, dan breekt boven die persoon de dwangmatigheid.

Het negatieve kan alleen bestaan bij de tabula rasa van het vergeten. Door de emotie heen moet de strijdende mens zich verblijden via het negatieve en het opgelegde, alleen door deze materie heen te bijten kan de mens uiteindelijk weer vrij worden.

Soms ontwijkt de genezende mens het moeilijke element van bewustwording.
Hoe kan deze mens zich verblijden, als de mens zich niet het droevige en de smadelijk smart herkent en onderkent.

Ik wil aandacht vragen voor de moeilijkste en meest ingewikkeld geestelijk neurose, die van de post traumatische stress aandoening.
Deze vorm van stress en neurose voor een gebeurde en mogelijk terugkerende situatie is gelegen binnen de knellende band van ongeloof.
Ongeloof bij de persoon in kwestie en bij de omgeving en de behandelaars. Soms kan het verkeren en komt de mens in aanraking met liefde.
De warme aandacht van de ander breng de neurose op een ander vlak, het tijdelijk herstel verdwijnt echter bij de trigger van het plotselinge ogenblik.

Samen met een liefdesband kan deze opdoemde situatie door beiden worden opgevangen, waarbij de liefde even op de achtergrond raakt en het intense samenleven begint.
Ik wil herinneren aan de Vietnam veteranen die samen met hun vrouw en kinderen in een mobiel home verbleven en regelmatig en soms in het hols van de nacht een andere wijkplaats wilde zoeken. Op deze momenten moest de liefde inleveren ten opzichte van de neurose van de rustzoeker.
Mijn vorm van PTSS is opgetreden na ongeveer 125 aanslagen op mijn leven, waarbij ook anderen werden bedreigd en mogelijk de dood vonden. U ziet hier mijn vorm van neurose, het is gelegen in het oogaanschijnlijke rustige maar altijd behoedzame.

Gedurende 43 jaar heb ik constant achterom moeten kijken vanaf mijn vijfde levensjaar. Anders dan de Vietnam veteraan heb ik baat gehad bij mijn legertraining, deze maakte mij op momenten van dreiging weerbaar, zodat de vijand direct onderkent en geëlimineerd kon worden op vreedzame wijze.

De dreiging is voor mij pas voorbij als mijn liefde en mijn leven zich op veilig bodem bevinden, ver weg van de personen die mij wilden en willen raken. Mijn liefde is het bestaan en mijn leven is mijn doel. Veiligheid is betrekkelijk, maar liever weet ik van te voren dat er raketten kunnen inslaan en ook ongeveer hoe en waar. In het Nederlandse is mijn vertrouwen ernstig beschaamd, relationeel en psychisch lijk ik daarin wel op de veteraan. Het overwinnen van mijn trauma begon met het schrijven van een boek, nu tien jaar geleden. Uiteindelijk is het juiste exemplaar ongeveer vier jaar geleden tot stand gekomen onder de titel:
 ‘Victor Emanuel’, ‘De teerheid’ (ISBN : 978 – 3 – 7103 – 1430 – 8 , United .P.C. ; 25,90 Euro.)

In mijn levensverhaal doe ik verslag van de donkere zijde van de Nederlandse samenleving en kunt u tussen de regels door lezen dat de hulpverlening en de dienst van Justitie dermate faalde dat er onnodig veel doden vielen.

Ook het probleem van de geheime thuisprostitutie door ondermeer studenten van de toenmalige kunstacademie komen aan bod. Het verhaal verteld zichzelf in een aantal hoofdstukken waarin naast filosofie van ondermeer Kierkegaard, Heidegger, Confius en Nietsche, mijn persoonlijke inslag en motto tot leven komt.

Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat zij werd geboren en dat verklaard mijn diepe liefde voor haar als wezentje en hielp mij met het kijken naar de collages die op mijn kamer tot stand waren gekomen. Het maken van een collage is op zich al een helend proces.

Geduld met jezelf en met de ander, begrip vergt tijd, tijd om te helen na een kwetsende uitspraak. Kan de tijd de wonden helen? Nee, de tijd niet maar de ander, zonder geestelijke beperking van medicatie wel. Het verstreken van medicijnen bij een trauma heelt niet maar onderdrukt de vreugde en de sexualiteit. Deze twee elementen zijn van doorslaggevend belang voor heling van neurosen en trauma. Daarom verdient de getroffene een gezond lichaam en een gezonde geest.

Vincent Massée Kunstenaar 2014-06-15

Waar de beer over de muis wandelt

Er is een land dat beren houdt, dat land is niet ver van hier. In de berenkooien lopen ook talloze muizen, gewoon tussen de berenverblijven door. Dat doen de muizen al honderden jaren lang. De grijze muis laat zich niet kennen in een kleur of gedaante. Wij zien hun wandelen met de geel blauwe vlaggen langs wegen en paden, totdat de beer hen vertrapt. De grote dieren in het dierenrijk kunnen dit doen terwijl de andere dieren toekijken. Apen zouden zeggen dat mag niet. De bever zou zeggen het is niet mijn poel, ondertussen loopt de beer door. Al eerder heeft de beer door vreemde landen gelopen. De wals van de beer kan geen vergelijk doorstaan, hij zet zijn grote poot gewoon over de muis heen. Alleen de kleinsten weten wat het is om naast een grote vleeseter te wonen. Er zijn leeuwen en aderlaars en zelfs lelies die voor de macht van een dergelijk fenomeen terugdeinzen. Het blijft bij vormelijkheden en retoriek. Dat ziet de beer wel, hij is niet dom. In dit verhaal is er geen vos. De beer heeft de vos vastgezet voordat deze de beer met de klauwen in de boomtronk kon doen vastzetten. Dat is namelijk het enige dat de rede van de muis kan redden, een grote pot honing. De honig moet dan spaarzaam over het rode land van de machtige beer worden verdeeld, zodat de poten op meerdere plekken de heerlijke zoete geur gaan verspreiden. Kan het zo zijn dat de beer dit spel niet voorziet?

In stilte hoopt de beer natuurlijk op honing, maar kan de beer dat niet zeggen. In de spraak van grote dieren is er geen woord voor terug of overnieuw. De beer wilde ooit een groot kenniscentrum bouwen, ik ben benieuwd wat een dergelijke centrum betekend in een afgescheiden werkelijkheid. Tenzij de dieren in de omringende landen dat anders beslissen, ten koste van de muis. Maar ja…dat is de muis gewend, hij leeft hier immers al eeuwen.

Vrijheid

De vrijheid van de mens is een universeel goed dat door de tijden telkens weer ter discussie staat. De universele mens kent geen grenzen tussen belangen en partijen. Een welgevormd individu overlegt met de ander als het gaat om tegenstellingen en houdt niet vast aan de macht, zoals een verlicht despoot. Als het volk op de barricaden moet klimmen om het goed van vrije meningsuiting te verdedigen en vecht voor een politieke zelfbeschikking dan heeft het bestuur gefaald. Het vergt kracht en moed om het eigen falen onder ogen te zien. De harde weg is in Europa vaak bewandeld. Oorlogen van decennia hebben de vlakten overal in de regio gekenschetst als offerplaatsen van eer en verdriet. Verdriet van de moeder om het verlies van haar zonen en vrouwen om hun man. Waarom is de vrijheid zo fel bevochten? Het vluchtige bestanddeel van de vrijheid is het recht op eigen handelen en oordelen, het deeltje ontvalt de burger met elke inperking door een regulerende overheid. Een ander component is de vrije rede, het recht om de mening te verkondigen van jezelf of die van een ander die je is toegedaan. Dit deel van de vrijheid ligt constant onder vuur, daar de meesten dit recht verkeerd uitleggen aan beide zijden van de tekentafel. Europa brand andermaal en wij kunnen hier ook nu weinig aan doen. Het is aan Rusland om de gevechten aan haar grenzen te stoppen. Kan de vader het kind tot rede dwingen? De komende tijd zullen wij dit zien. Vincent Massée, 2014-02-20

Just a song for my little love Light Circle dancing is all she is to be, Girl of my, you dance though the room Eyes follow where steps place their prints Over sky’s gloomy white You dance for the morning light Like an young child circles are all what compares Fluently slowly hands and fingers Handsome feet are dancing to my wondering mind Eyes are dancing for the both of us Strangely captured by each breath A flash from her lightning body I wish that this moments last forever Together break the spell of the clock You and me dancing, wile my inner deeper, Is lingering still Some applause Some recognition, Something of everything else You broke the birthday shell The moment your hell freely came Counting fingers and tones, left me behind Together we are free Just the dance for three You make the move, we give kindly The gestures everyday' lives Solitude dancing for us An celebration to the evening lights. Vincent Massée, 2014

Waar zijn de mannen gebleven?

Feest Uur in de plaatselijke kroeg Toen ik met mijn vrouw naar de kledingwinkel ging om aldaar een nieuw passend ensemble mede te mogen kiezen, zie ik slechts een man in de spiegels. Die man ben ik helaas als mijzelf. Mijmerend wachtend op de zoveelste try out zoek ik door de winkel naar een soortgenoot, een man zoals die vroeger bij de pashokjes van V&D rustig met bezadigd gezicht stonden te wachten totdat vrouwlief het sein veilig gaf. Pashokjes waar ik mijn eerste bloot zag als vrouwlief even met ontbloot bovenlichaam naar het gordijn kwam. Hangers kwamen naar binnen en kleding naar buiten. Die wachtende en kijkende mannen zijn er niet meer. Mijn gedachten gingen naar buiten. Naar de plaatsen waar al die verdwenen mannen moesten zijn. Ik zie hen soms rijden over de A6 tussen twee uitvoegstroken en het tankstation in wapperende T -shirts op een vette motor. Op andere momenten tref ik zo’n verdwenen man aan tijdens het feest uur van de plaatselijke kroeg. Dat zijn gelijke de laatste stamgasten die de elementen trotseren met de sigaret op de stoep voor de laatste tafeltjes van het seizoen. De meeste mannen zie ik in de morgen in de supermarkt, terwijl zij een broodje gezond, flesje sportdrank en een slof halfzwaar kopen op weg naar het werk. Soms werken zij in de plantsoenen of eerder in een kaal en verlaten industriecomplex. De laatste mannen die zich hebben teruggetrokken uit de wereld van de vrouw. Een wereld van pashokjes, naakt en onbeschroomd heeft stil plaatsgemaakt voor de plichten van het wereld wijd web. Werken en niet gezien worden door kleine jongens ogen die vorsend de kleine voor de grote cup verruilden. Groter worden is niet leuk, het is noodzakelijk in een wereld die zich niets aantrekt van het mysterie van de wachtende man. De man wachtte slechts omdat hij degene was die moest betalen, en in onze hedendaagse wereld betaalt iedereen. Zelfs de kleine jongens kunnen niet meer afwachten voor het pashokje totdat een gordijn opengaat, hij moet immers zijn bankrekening nog aanzuiveren. Anders raakt hij zijn mobieltje kwijt en daarmee het contact met zijn vader op de A6 en zijn moeder op haar werk achter het internet.

Vertwijfelingen,

Soms vertwijfel ik mij in voorstellingen van het heden en het verleden. De voorstellingen lopen heen en weer door elkaar en vervlechten zichzelf. Kan ik zonder vertwijfeling mijn bestaan verdienen, nee, dat kan ik niet. Een keer zag ik een voorstelling tijdens een opening van alweer een nieuw studiejaar aan de Hogeschool waar ik toen studeerde. Het toneelstuk, een eenakter, ging over een brave Jood die speels met wat dotjes katoen een hele stad in brand zette. Elke Nazi had van dit stuk gesmuld en zo ook mijn toenmalige vrouw Dorethé. De Jood kreeg wroeging van zijn daad, maar brand blijft brand. Dit hemels vuur dat mij door de schooldirectie van die tijd werd aangereikt trof mij als Joodse student zeer diep. Spreken deed ik er niet over, temeer omdat niemand de werkelijke boodschap scheen te begrijpen. Heden ten dage beschik ik over talloze dotjes katoen en voel ik mij een pyromaan in de dop. Mijn nu ex vrouw heeft van mijn lust om de stad vuur te laten vatten gelukkig geen weet. In het middenoosten vat de wereld ook vlam. Steden gaan verloren in het vuur van over en weer. De Jood in het stuk had een boodschap die niet werd begrepen, de Jood had een doel in het leven: Gelukkig worden. Het doel Geluk genaamd werd echter niet gegund. Wat leert dit vuur ons in het heden? 1. Als twee parijen eerlijk zijn dan zien zij elkaar geluk en diepe wens. 2. Als een van de parijen oneerlijk is dan verschuilt deze zich achter en hogere en diepere waarheid. 3. Als die waarheid te onbereikbaar blijkt, is het gevecht voor eeuwig, het heeft geen einde. 4. Als de duizend jaren voorbij zijn is er geen winnaar. Teveel een ‘Als’. Het kan ook anders. 1. De Jood steekt de stad met waarheid in brand. 2. De stad reageert met verbazing en kijkt waar de vlammen branden. 3. De branden worden geblust en men vindt de Jood. 4. Het spreken neemt een aanvang en brandbaar katoen verwordt tot vriendschappelijke kleding. Het geschil ligt niet in de strijd, maar in de beëindiging van alle leed. Voor het beëindigen van diep menselijk leed zijn minimaal twee eerlijke mensen nodig met een liefdevolle uitgestoken hand. Vincent Massée 2013

De eindtijd

De eindtijd of Nog een laatste klein moment, Wij zitten er midden in, het leven. Elke dag genieten de westerse mensen van elke nieuwe dag, tenminste als u Noordelijk woont. Zuidelijk is een bankrekening niets meer waard en houden de kooklieden sinds kort weer meer van hamers en sikkels. IJzer behoud zijn generieke waarde tegenover de vaagheid van (digitaal) Europees geldverkeer. De kerk heeft als weinigen nog groeiperspectieven in het warme mediterrane klimaat. IJsland is Keltisch de weg opgegaan van het creatieve. Zoals de voorouders hun schepen en voorwerpen van oorsprong versierden met een geheel eigen wereld is de Noordelijke hemisfeer van Europa geheel op zichzelf een juiste creatieve koers ingegaan. Vrij denken is verboden vanuit het Brusselse en in de burelen van de overheden zelfs verdacht als ik de politie-invallen volg bij schrijvers en cartoonisten. Wij leven in de wereld van het dictaat. Ieder moet solidair zijn op de wijze waarop solidariteit geacht wordt te worden gepleegd, het lijkt in deze zin wel een goedgeefse misdaad. Wij als burgers kunnen slechts lijdzaam toezien hoe de ene na de andere groep geofferd wordt op het altaar dat de god Baal in België heeft gebouwd. Als u veel geld heeft dan moet u inleveren tot het niveau dat Brussel dicteert en als u weinig geld heeft en geen baan dan pakt Brussel uw huis af. Have en goed, deze gaan samen maar raken verstrooid in de wirwar van regelgeving en vreemde belangen. Laat u ook Europese tattoos zetten, het nummer onder uw huid. Het wachten was nog even dat mensen vrijwillig het teken van het Beest in de arm zouden zetten. Precies op de goede gevoelige plek. Als de kennis van de eindtijd mij niet zo prangend ter oren en ogen was gekomen, dronk ik morgen een goed glas gerijpte Italiaanse wijn. Nu moet de haastige Mammon mij maar laven. Er is werk aan de winkel. Santé! Het ga u goed! Vincent Massée 2013

Why should we stop smoking?

Smoking may enjoy under many authoritative people as a great pre. It keeps economies going and is a real natural product, according to the proponents. However, smoking is bad for the body according to the opponents and saddles us with skyrocketing health care costs. An economy that is built on narcotic drugs would, in the case of cocaine or other fun dopes, went already cleaned up. Why get the growers of Tabac and the processors of it an additional incentive for their great contributions to the various State greenhouses anywhere around the world. Europe who so willingly first wants to run in his healthy lifestyle promoted within specific borders still tobacco production. There would be farmers who actually prefer turn would want to grow tobacco? Save you can eat them while smoking tobacco as a hope leaves quite strange state in a cool-looking mouth. The reform of politics is a slow and difficult process because the Ministers of Governments with their neck deep in the nicotine from the tobacco lobby. Also in the brave is the Netherlands Health Minister member of a lobby to promote smoking. The US takes in cleaning up the local population the lead. If indoors and on public occasions no longer is smoked then drop the costs for the concern because of cancer correspondingly. Then we are back at the economy. Opening a new opportunity for economies that are still on the tobacco plant, a chance to rest the income and expenditure around this strange product to restructure, offers farmers and the industry's ability to temporarily drop from excise duties and export products. A healthy economy is not based on the predictable cancer of a consumer, but is founded in a continuous increase in pleasure and life pleasure of an intrinsically motivated population. Motivation arises in providing opportunities, a chance for a fascinating and rich lifestyle. You love not in the morning your head in the flue of your fireplace to relax?

Music is good for everyone,

Music of the soul. On rainy days like everyone listens to music that the rain. Soft plop the tones down from the boxes in the hearing. The brain is put to work and while the listener enjoy be exiled there. Just suddenly comes on these days the Sun of the summer by and gets tickled by the music sense summer sigh. - Why is that so? Depressive situations let that tickle would not permit and say even in cakes and chocolate. There they are happy and the depression is just away from them. Music can be and the rhythm that the pastry by the day lets hear the puff of whipped cream. If you have somewhere to want to think the thoughts can be great. The brain make the substances that when listening to otherwise release. Shortages of hormones make the listener deaf to the sounds and not in the quiet room is Dancing Satyr of the head. When my head was struggling with the trauma of the past did the music that well. Sometimes I hear ideas that want to eliminate that by all music to ward off, but that leads to endless thoughtlessness. Music makes clever, music connect and music does man live longer. Why do I think that? As said I was traumatized by a PTSD post traumatic stress disorder, that regularly culminated in negation and rejection of me. An environment that is loved and where my hearing had no place. PTSD is a disorder that after a series of failed to qualify and systematically denied events reaches psychosis. So fairly serious. - Recognizing the trauma is in every piece of music written. Especially if the music with the capital M is. Sometimes there is a message as we know it from religious music as it 'Erbarme Dich' of Bach from the well-known Matheus Passion. There is, in my view, not music that told nothing and also Cracking and Taste, Anita Franklin, John Lee Hooker, Santana, Queen, Buckshot Le Funk and ELO tell the story of unity of spirit and phrases. Spirit is the inner knowing, knowing and identify values that are important and which are different for each individual. The phrases are the tops of the virtue, the ecstatic feeling of belonging, everything what is important and where the human hand cannot reach. Music is bringing life in resistance and deed and by laying the link please let the brain grow. Connections for each healthy man between all brain areas of and if that man is done through loss or trauma can each person grow by the power that is ringing out from the music. Who want to deny a different pleasure in life than is the recipe simple: Stop thinking; Stop feeding; Stop with music; In short stop working. - Just like vitamins, B12, Omega fatty acid and carbohydrates, the brain motor on incentives. Such as an internal combustion engine Pistons that the machine has stowage, propels the sound of the bass and drum the heart, bright vocals the empathy and the singing guitars the connections between all brain parts. Information from the head within the sound comes through the ear and leaves singing and whistling the head through the appropriate channels. The sound which assumes will not recommend, it is the music of freedom. As Augustine expressed it in a different context, cornonia, the circle of like-minded people. The circles of humanity, formerly, it now and throughout all of time people will sing. Not because they are wickedly happy. They are just busy with everything what man makes man to: the music of the spheres. - Where I now to listen? Sublime FM; check out my personal real must for music if you want to eat some yummy.

My daughter dances

Lysanne is painting a dance. - My daughter dances Each fairy dances. Lysanne, my dear girl is such a fee, which the dance sees as life fulfillment. Ballet and the executions in her little home decor room complete with sleep. They see that the lessons learned had left today, when my daughter ask her about the model proposed for the new garden. In the garden are levels and different light spots. That gives atmosphere and depth within a small boundary. Lysanne danced in different layers. The movement was interspersed with crescendo and freeze frames. The decor had minor spots and different experiential situations through the use of light and dark textiles, making of details and layering. The layering came twofold to expression: 1. the use of high and low, 2. perform various movement in the different levels. On this point there were layers and layers that make up the total experience meaning expression reflected did come. Ballet and K3 came together well reflected in movement and color image. This dance expression can not be denied Lysanne. Seeing and discovering partial layering is its own discovery. Questions is good and honest answers the equivalent of that is many questions. The intelligent people awakening. My daughters own intrinsic intelligence.

Tuin Carry Slee schreef een boek, een werk dat ik verfilmd zag onder de gelijknamige titel ‘Eva.’ Gegrepen volgde ik de personages op onze kleine TV. Mijn dochter en ik samen tegen elkaar op de bank. Kijk nu zie je een loverboy, vertelde ik haar. Let maar goed op want nu gebeurd er dit en dat en het gebeurde in de mooie goede wereld die film heet. De echte wereld is echter gruwelijker, daar zijn er geen goed agenten die de boel op het juiste moment komen redden. Zeker geen vader. In de echte wereld kijken deze mannen even opzij, wegens ontoelaatbaar of tegenstrijdig bewijs. In de echte wereld zijn er de opruimploegen die tot de voordeur komen en eenmaal gezien snel een ander doelwit uitzoeken. Dit laat de rechtelijke wereld even weg, onbruikbare informatie en opnieuw zonder telefoonnummer. Soms als ik in mijn paleistuin ben van het kleinste Koninkrijk op aarde, dan denk ik wel eens aan de wind uit de samenleving, of liever gezegd de windstilte van al die brave burgers die hen bijstaan. Het moddergevecht in de achterhoede van het front. Zo gaat het buiten onze tuinen. Aangeharkt moeten deze oases zijn, vrij van het vuil dat over de straat rondzwerft. Ik moest vandaag even wenen, van blijdschap en droefenis. Blij voor het leven met mijn gezin en droevig voor het recht, blind kijkt ze even opzij. Zijn ze weg, dan stellen de mannen blij het onderzoek in. Voor de lunch zijn de dapperen klaar, een broodje warme bal in de kazernetuin. Lekker!

The Garden, An Alzheimer study

The Garden study of the Alzheimer Foundation To an interview Alzheimer Netherlands. Supplemented with data from my tutorial. Part 1. The garden there is no understanding without a deeper recognition of the thoughts. Part 1 Gerrit says goodbye as Director at 55 years of age. Together with his wife he undertook travel through the world after his retirement. On his 58th was diagnosed with Alzheimer's disease. He responded already different and partly as a result, the doctor who examined him came the first symptoms of the disease on the track. The diagnosis came as a shock and unexpectedly for everyone. His wife and he were activated by the first symptoms themselves to visit a doctor. His father was previously to Alzheimer's disease died. Gerrit knew so what him after the diagnosis and discussed this presumption also stood waiting with its surroundings. Part 2 Euthanasia was discussed and Joke, his wife with whom he had a loving relationship, did. They understood her husband and his unwillingness to experience the same as his own father ever happened. Along with the great plan life went further and Gerrit went for a day to day care of the nursing home. Together they had that House select for its proximity and facilities. Gerrit was the dearest at home, in the garden. The place where all conversations had taken place in front of the camera, between the Green and the singing birds. The paradise of both of them wanted to maintain by being there Gerrit. Close to his love, his wife to whom he so much wanted to make clear. A life wild Gerrit reframe, a world without that other person who had Alzheimer 's. Gerrit felt not entirely understood and clung to his Joke. Part 3 Gerrit loses control over his Amygdala and prefrontal cortex. Behavior, and affectionate love feelings are no longer sent from perception. Imbalance of spiritual values was a fact of life. His wife pulled it emotionally and physically anymore. ' Whole days around me, him he sucks me empty. ' Gerrit followed her everywhere by the spaces. In this way, he was always in his experience at her and she never alone. Gerrit: ' together is for me paradise. ' Part 4 Gerrit went for four days to the nursing home, a room with four people and curtains. There was no privacy between the steel bare beds. Long corridors without recognition so that even the sisters there verwaalden. In the House he goes painting, landscapes. The garden appeared in various forms on his medium-sized cloths. Fierce brush strokes showed intense emotion see, color is close to each other and the existence opens in the search for harmony. The garden, paradise was subject for his fixed caregiver who walked with him through the wooded area. Part 5 ' you have at home a beautiful garden Gerrit? ' ' Yes I have along with my wife Joke a beautiful garden. ' ' Is that your garden or the hare? ' ' It is our garden, but a little more of her. She has the hands. That I didn’t have. ' Part 6 Gerrit went further backwards but also in this stage he continued to discuss ' every step was after all euthanasia ' valuable to live for. In the weekend Saturday on Sunday as Gerrit to Joke went, he attacked. He wanted death, right now. His wife could not be more in the needs of her husband. The world of Gerrit became more and more packed with confusion and unwarranted suspicions. His ability to act was largely closed off from his will to act. Movements were heavier and the voice disappeared before the eyes of his beloved. Part 7 Gerrit sits in a wheelchair and clapping to the beat of a song is to. The central nervous set began to degrade on cerebral level including the peripheral nerves. Dysatri is a fact and of Euthanasia is certainly no more at this stage. The areas of Wernike and Brocke are actively disturbed and begins to hear things that aren't there Gerrit which he combined with the fears and rest images from his own garden. There is from the desire of Gerrit, who his wife was very still, a palliative regime entered. The nursing home doctor could not move in earlier conversations Gerrit in respect of its last wish a ruling. Joke they can so often visited him and chatted with her husband on good days. Contact was evasive and the world of her husband turned out to be withdrawn and anxious. Gerrit left the single room that he had gotten after recording and went back to safe room. Between others that were just as he. Part 8 Apraxia followed by hemiopraxi was the last stage of the physical integrity of the physical man, as his wife her husband Gerrit had always known. In bed by the many emaciated work to make contact with the world and the instant keeping his failing organs, got a choke pneumonia Gerrit. Three years after the diagnosis Alzheimer's disease died at the age of 61, Gerrit. "I've struggled, God knows how I've been so busy with him. Now everything is over. God it is over for him. '

Christmas 2012

Illustration: Um and Aum, 2012. Christmas night sounded the bells while my cigar slowly burnt. The sound sounded hopeful though the night. Even resisted the thoughts in my head. Thoughts to those who are and those who slip me this fate still waiting. Alfa and Omega from the bells by the dark night born in me. The morning 1st Christmas day, at the hour of the Solstice I put my stone for the living. Those who no longer can. My hands, head and hart feel heavy as the small rock the Earth touches the bottom of the Bonsai. The ritual renewed my vows and make the road open to the new. 2013 is for me the year of research: Somatic disorders, energy merger and literature. For us, the new is already entered. A dwell light in the expectation of hope. A happy Christmas an a prosperous 2013 to you all!

Najaarsdag te Katwijk

Najaarsdag te Katwijk Wanneer wij parkeren op de boulevard te Katwijk regent het zachtjes. Over de duinenrij hangt een glijder boven duinen en zee, hij hangt er vrij zoals de vogels in de diep donkere lucht. Ver boven zee breken de wolken open, zij laten de zon vrij over de gebogen horizonten. We lopen het strand op in gelijke korte passen door het rulle zand. De zee-engte laat de golven vrij om de boten op de rede, zoals de getallen die mijn computer besturen de data vrij laat via de binaire structuren. Drie is de afgeleide van negen en een plus negen is tien. De logica omvangt mij gezin zoals de zeewind die fris door onze haren harkt, de gedachten komen met het schuren van de wind los en gaan vrij. Vrij als de vogels op de wind. ‘Krijg ik wat te drinken papa?’, mijn dochtertje Lysanne kijkt vragend met grote vraagogen. ‘Ja, straks is er drinken en een taartje.’ Mijn woorden doen wonderen voor haar kleine voeten. Samen gaan we zonder morren de zeereep af, in de richting van Scheveningen. Het Kurhaus zal nu druk zijn en de mensen lopen er zwijgend over de pier. Roze laarsjes klotsen in het water en de golven spelen het spel met het zand, een massa materie die de zomer se dagen vergeten lijkt te zijn. Geen schepjes in de branding of een verdwaalde standbal. Bij de standopgang niet meer de geur van zonnebrand en zomerse muziek, maar het ronken van terreinwagens die de zomer stukje bij beetje aan hat afbreken zijn. Een wagen loopt vast in het zand, terwijl hierdoor de fysica van het terrein vergeten lijkt te zijn. Schelpen anders dan de zomer zonder de talloze mosselen, opengebroken door hongerige kaken. De snavels zijn met de meeuwen landinwaarts, de voorjaarsstormen vooruit. Ik denk aan de fysica en aan het gaan door vreemd terrein. Golven worden krachten en de wind een eindeloze stroom van data. Een gedachte aan informatie verpakt in pulsen langs sterren en stelsels, het onbekende in Higgs deeltjes voorbijgaand. Nul is een maal nul, maal nul; ik ga verder en kijk opzij naar Wyna, de wind in haar haren. Mijn kleine dochter gaat ons vooruit. Zo zal het altijd blijven langs de vloedlijn. Niets bestaat hier niet. Alles is materie. Samen vooruit, de kleinsten onder ons het verst de toekomst in. Voorbij ons leven de oneindigheid binnen, de bloeiende tak aan de ooit zo dode olijfboom.

De Nintendo generatie aan de macht

De Nintendo generatie aan de macht De Nintendo generatie manifesteert zich, dit weekeinde voor mijn ogen op twee verschillende manifestaties. Twee pluimen op een gedeelde artistieke hoed, jeugd en jongvolwassenheid in een noemer, de Nintendo generatie. Zij laat zich kennen in vanzelfsprekende eruditie, het programmatisch bewerken van vrije persoonlijke artistieke thema’s. Barbie computer meets laptop; kortom, alles binnen de kaders van een bloemig mainframe. Lysanne (5 jaar oud)danste en zong als bloemenmeisje tijdens een balletvoorstelling te Zoetermeer en haar grote nicht Merel(13 jaar)speelde trompet in Spanbroek in een zeer diverse big band uitvoering waarin als grote ster Karin Bloemen schitterde. Susan Seegers ontlokte ook mij een traan met fantastische uitvoering in het Nederlandse repertoire. Rolf koster was als zanger in Spanbroek de grote gangmaker, zoals Eveline Castelein in Sherezade te Zoetermeer onze harten stal. Zoetermeer en Spanbroek wat hebben deze plaatsen met elkaar gemeen. Is het de ambitie van de burgemeester van Opmeer Hoog, die ongetwijfeld met Scheeringa tijdens de klanken van het orkest over deze ambities hebben gesproken. Een kleine tête en tête vier rijen voor ons. Poëzie werd er door deze generatie geschreven, ieder in het eigen aandachtsgebied. Zo is Nintendo: iedereen koopt alleen de spelletjes van de eigen voorkeur. ‘Fit in'; ’reste pas, les soirs sont dans mon mainframe.'

Soms

Soms, Soms zoek ik naar beelden, herinneringen van lang geleden. Vaak vind ik die in u, mijn lezer goed of kwaad. Het leven soms in de moordenaars die ik ooit trof en mij in het leven hebben gelaten. Een enkele keer eer ik de kwaden omdat deze fraai Elias wet hebben ontdoken met ieders onwetende permissie. Soms ben ik orthodox en anders voel ik mij liberaal. Als agnost zie ik soms een doel in het leven met en zonder Hem. Dan voel ik mij Christen en ook over dezelfde boeg weer mijn zelf als Judeër. Een enkele keer zie ik blauwe ogen en blond haar met dezelfde afkomst, wij gaan door de tijden; de veloren stam. Soms voel ik mij enkel te midden van velen en denk ik aan Juda dat op mij wacht. Ik hoef niet te arriveren om ergens te zijn. Mijn hart verteld mij over steden en mijn ogen zien de mogelijkheden om van het ginder ver weg, op de gestelde plek van aanspraak te verblijven. Israël heeft mijn hart maar mijn hart kent het van dichtbij, het reizen is slechts en kwestie van het zien van de goede waarden. Elke plek is goed omdat deze mooi is. tenzij er muren omheen staan en wij uitgaan van de grens. Dan wil ik vliegen, vrij van het nest. Ik voel mij soms overgelaten aan de kunst, het vrije leven dat mogelijkheden biedt. Een uitweg voor al het lijden tussen dood en werkelijkheid, de dagelijkse gang in het leven. Zo voel ik mij als profeet tussen de wijzen, de mensen die het zeker weten, terwijl mij slechts de zekerheid van de tijd rest. Ik voel mij als geen ander en toch zo gewoon. Schilder en beeldhouwer van tijd en tekens. Ik voel mij als geen ander. Daarom voel ik mij u. Wie bent u? Wilt u mij doden of kunt u leven in mij? Voel mij in u, omdat ik van u als die ander houd. Ook als u mij niet hier wenst. Als kunstenaar kan ik mij slechts verwonderen in u als de Ander. Soms zijn wij vanuit onze innerlijke liefde Vogel Vrij.

Het terras; portretten in de zon

Het eerste zonnetje van het jaar brengt op het terras al veel mooie gezichten met zich mee.
Om ons heen zien wij de laatste mode en de omhulling van alle tijden dwars door elkaar heen.
Eenzame solisten als van Gogh, trekkend aan een witte sigaret en de duo’s druk geanimeerd in elkaars gezelschap als in een Petit Dejeuner.
Er zijn ook moeders, vaak mooi aangekleed en tegelijk eenzaam kijkend temmidden van hun kinderschaar.
Blonde haren van een moeder van de laatste mode golven neer als was zij plots uit het schilderij Demoiselles d’Avignon gestapt.
Ik voel haar twijfel van de dag, hoor ik nog wel bij het mondaine leven, ben ik als moeders moeder nog wel mooi?
Zij kijkt rond en nipt aan het glas cola en grapt met haar vriendin; zij is ook al een moeder, maar van een andere soort.

Ik kijk opnieuw aandachtig naar die twee vrouwen omgeven door een wolk van klein grut.
Mijn meisje is die leeftijd al voor bij.
De oudere moeder doet anders, natuurlijker wervend zij over de stoelen.
Zij heeft zich kennelijk er al aan overgegeven; aan de Idee.
Kinderen worden ouder, de volwassenen zijn al oud.
Wat maakt gelukkiger, echt weten doen we niet.

In het schilderij de aardappeleters zit een jong meisje, zij heeft dromen, maar door de aardappels niet de mogelijkheden om die dromen waar te kunnen maken.
Van Gogh zat er met zijn dromen bij en schilderde in het schaarse licht van de olielamp.
Pissarro schilderde bij gaslicht zijn Grande Jatte, een uitgaanspubliek zoals ik die ook trof.
Geen terras maar een eiland bij Parijs.

Pêcher, vlak bij mij aan een tafeltje waar twee oudere mannen elkaar hebben gevonden.
Vissen naar elkaar in het lumineuze licht van divergerende kleurstippen.
Een zonnige dag voor optische vermenging van persoonlijkheden.
Het samensmelten van levensverwachtingen en doelen tot een homogene samenleving.
Het terras van de levensportretten.
Portret in de blakende zon.

Mijn Kunstzinnige Patio

Mijn Patio

Soms zat ik dromend in mijn patio.
Het was niet dat er werkelijk één was, maar al dromdende zat ik er lommerrijk middenin.
Op deze dagen dacht ik aan de kunst.
Het diepe voelende weten.
Het leven van alledag.

Het was op een van deze dagen dat een lotgenoot mij aansprak op mijn schilderijtjes.
De kleur sprak hem aan, niet zozeer de voorstelling.
Persoonlijk was dat voor mij geen aanval.
Het was een goede deugd.

In het leven omzeilde de kunstenaar soms bepaalde geboden.
Het beeldverbod was er een, één van de deugdzaamste.
Mijn voorouders deel.
Wanneer er slechts kleuren overbleven, dan was er geen gebod overtreden.
Mijn heerlijke patio, beschut van de wereld kon ik erin dromen.

Geen enkel beeld ontsnapte aan mijn lommerrijke gedachten.
Geen daad bleef onbestraft.
Op mijn ligbank overdacht ik de ouden.
De schijn van de dag trof mij op deze momenten even niet.

Had iedereen maar zo’n patio.
Het was zo’n een heerlijk goed.
Meerdere malen deed een verstandig mens die beelden recht, die hem zouden kunnen redden.
Wetend dat ik deze niet had vreesde ik slechts mijn achtervolgers.
Geen godenrijkdom of het vele weten bevond zich in mijn ransels.
U bent niet zoals wij, hoorde ik al vaak.
Was dit de goede kunst?

Op deze moment trok ik mij even terug in mijn patio.
Zo heerlijk rustig.
Te midden van mijn heerlijke beeldenrijkdom.
Kon ik dromen, dromen.
Een aarde hemel onder de hemelse zon.

‘Kijk en zie rond, het leven is een patio vol kunst.’

Kunst en de redenatie

Kunst en de redenatie
Kunst valt naar de idee te beredeneren door inachtneming van de kennis van de feiten en deze te plaatsen op de lijn van de tijd en esthetica.

De redenatie
Een vernieuwende wereld ervaren wij elke dag om ons heen.
Binnen het landschap van de cultuur kunnen wij op basis van het voorafgaande en de kennis van de ethische en esthetische onderliggende waarden vooruitkijken.
Vormen ontstaan niet louter omdat iemand dat gewild heeft, vormen ontstaan uit noodzaak.

Begrip van de vernieuwende beeldtaal en de uiterlijke vormen die daaruit voortkomen leidt tot inzicht van het toekomende en het reeds ontstane.

Verwondering is de sleutel tot een goed begrip van de culturele redenatie, die niet louter stoelt in het gesprek over de dingen maar het contact met de dingen en het dieper vorsen in culturele rijkdommen.
Begrip voor het andere en de ander is van levensbelang voor de voortschrijdende redenatie.

Onze wereld
Onze wereld wordt langzaam wakker in een nieuwe eeuw.
Geldontwaarding en de ontwaarding van het cultuurerfgoed is het gevolg van een veranderende ethische grondhouding.
Vervlakking is hiervan niet de oorzaak maar eerder een naderend gevolg, Malum Futurum.
De diepere ingreep die een verdere uitholling in het werk heeft gesteld is de lakse houding van de beoefenaars van de cultuur en zijn waarden.
Kunst om de kunst moet zichzelf inderdaad bedruipen, een overheid die de banden met de cultuur heeft doorgesneden en visa versa heeft geen morele binding meer ten aanzien van die kunst.

Uitwerkingen
Mondiaal moet de redenatie niet gaan over hoe dit alles in de cultuur weer terug kan worden gezet in zijn oude luister, veeleer is de vraag binnen de redenatie: wat is de intrinsieke waarde van kunst heden- ten- dage.
Dat cultuur leeft zien wij elke dag, kunst in zalen, muziek op de radio, films, Hello Kitty en K3.
Elk met een eigen publiek en verdienste in geld en waardering.
Vooral in het geval van Hello Kitty kan iedereen zien wat een cultureel concept waard is, voor een ontwerpstudio of groter gedacht een heel land.
De wereld als ecologisch broederlijk Gesamtkunstwerk spiegelen popsterren ons overduidelijk in het hart.

Vragen
Deze inhoudelijke vragen zijn niet meer voor de politiek, deze vorm van kunstbeoefening staat buiten spel op de grote megalomane gesubsidieerde instituten na.
De rijksbouwmeester is goed voor de geluidsschermen van onze slingerende asfaltlinten of het renoveren van een oud monument, niet voor de inhoudelijke ongeconserveerde cultuurvragen.
De overheid als cultuur kennisstimulator staat buiten spel.
Deze tijd van populisten en technocraten vraagt om een andere cultuurbeweging ten aanzien van de innerlijke humane mens.
Rijkdom is niet langer gebaseerd op geld maar op vermogen tot innerlijk redeneren.
Deze ‘rede van het hart’ is de basis van elke cultuurredenatie die nu mondiaal op cultureel niveau gevoerd wordt.
Het goed waar mensen voor in de bres springen is het gat tussen: arm en rijk en aarde en de natuur.
Op technologisch gebied is de cultuur bezig aan de grootste inhaalslag van de menselijke geschiedenis.

Slot
Het eerst belangrijke wordt steeds meer verenigd met het laatst belangrijke en dat was altijd de menselijke natuur versus zijn omgeving.
Kunst moet weer voeling krijgen in de actuele beweging van zijn publiek dat hij in de woelingen verloren heeft.
Cultuur in zijn verscheidenheid wil de nieuwe tegendraadse ecologiegedachte van de samenleving zijn.
Die rol kan hij met veel verve vervullen, mits er lerend en kennend naar de ander gekeken wordt.
Kennis is in onze decennia de macht tot verandering.

Tot de tijdlijn zich opnieuw kromt, dan is er een andere periode met andere gedachten over kunst en cultuur en de inhoudelijke redenatie waarden van die cultuur.

Panta Rei


Vincent Massée

Winter 2030

Windstilte voor het nieuwe jaar,

Het goede leven valt in deze dagen stil.
Geld om fijne dagen te beleven is er in het land van de kunst niet meer.
Het komende jaar moet de rem op de uitgaven er nog meer op worden gezet.
Een theater bezoeken of bibliotheek is niet langer van nu.

Met Galerie de Kleine Hoogstraat te Leeuwarden heb ik gesproken over de aankomende expositie die in april valt.
Dat nieuwe werk komt er.
Uit de breedte en de lengte, het is geen goed idee om de deur helemaal dicht te timmeren.

Niet zo veel olieverven en andere schilderijen dan de afgelopen jaren uit mijn kleine atelier kwamen.
De kleur wijkt niet, wel de rijk vloeiende verf.
Al moet ik deze verfhuid laten stollen in dunne lak en aromatische benzine, de verf mijn levensbron oogt royaal.

Expressionisme is helaas dood gebeleken in Nederland, geen particulier of museum verzameld het nog.
Ik voel mijzelf al een museumstuk.
Verstoft word ik terloops terzijde geschoven.

Als mijn lijf als een etalagepop gestuft was dan liepen de bezoekers er in drommen loerend voorbij.
Een vrije hand of de expressie in het dagelijks leven, zijn in deze jaren vreemde woorden geworden.

In deze komende en actuele jaren van crisis moet ik mij herbezinnen en teruggrijpen naar eerder geluk.
Tel uw zegeningen, en ik kom er maar liefst tot drie.
Dat lijkt mij wel genoeg.
Bezinnen, leren en de liefde is alles wat een creatieveling nodig heeft.

Met de nieuwe schilderijen komt het wel goed en samen met mijn gezin komen we er wel doorheen.
2030 Is immers een heel andere wereld.
De bonzen van Europa zijn dan over elkaar uitgerold en er wonderwel nog iets van de Hoge Cultuur over blijkt te zijn.

Op naar het nieuwe jaar.
Prosit 2012!