Het terras; portretten in de zon

Het eerste zonnetje van het jaar brengt op het terras al veel mooie gezichten met zich mee.
Om ons heen zien wij de laatste mode en de omhulling van alle tijden dwars door elkaar heen.
Eenzame solisten als van Gogh, trekkend aan een witte sigaret en de duo’s druk geanimeerd in elkaars gezelschap als in een Petit Dejeuner.
Er zijn ook moeders, vaak mooi aangekleed en tegelijk eenzaam kijkend temmidden van hun kinderschaar.
Blonde haren van een moeder van de laatste mode golven neer als was zij plots uit het schilderij Demoiselles d’Avignon gestapt.
Ik voel haar twijfel van de dag, hoor ik nog wel bij het mondaine leven, ben ik als moeders moeder nog wel mooi?
Zij kijkt rond en nipt aan het glas cola en grapt met haar vriendin; zij is ook al een moeder, maar van een andere soort.

Ik kijk opnieuw aandachtig naar die twee vrouwen omgeven door een wolk van klein grut.
Mijn meisje is die leeftijd al voor bij.
De oudere moeder doet anders, natuurlijker wervend zij over de stoelen.
Zij heeft zich kennelijk er al aan overgegeven; aan de Idee.
Kinderen worden ouder, de volwassenen zijn al oud.
Wat maakt gelukkiger, echt weten doen we niet.

In het schilderij de aardappeleters zit een jong meisje, zij heeft dromen, maar door de aardappels niet de mogelijkheden om die dromen waar te kunnen maken.
Van Gogh zat er met zijn dromen bij en schilderde in het schaarse licht van de olielamp.
Pissarro schilderde bij gaslicht zijn Grande Jatte, een uitgaanspubliek zoals ik die ook trof.
Geen terras maar een eiland bij Parijs.

Pêcher, vlak bij mij aan een tafeltje waar twee oudere mannen elkaar hebben gevonden.
Vissen naar elkaar in het lumineuze licht van divergerende kleurstippen.
Een zonnige dag voor optische vermenging van persoonlijkheden.
Het samensmelten van levensverwachtingen en doelen tot een homogene samenleving.
Het terras van de levensportretten.
Portret in de blakende zon.

Mijn Kunstzinnige Patio

Mijn Patio

Soms zat ik dromend in mijn patio.
Het was niet dat er werkelijk één was, maar al dromdende zat ik er lommerrijk middenin.
Op deze dagen dacht ik aan de kunst.
Het diepe voelende weten.
Het leven van alledag.

Het was op een van deze dagen dat een lotgenoot mij aansprak op mijn schilderijtjes.
De kleur sprak hem aan, niet zozeer de voorstelling.
Persoonlijk was dat voor mij geen aanval.
Het was een goede deugd.

In het leven omzeilde de kunstenaar soms bepaalde geboden.
Het beeldverbod was er een, één van de deugdzaamste.
Mijn voorouders deel.
Wanneer er slechts kleuren overbleven, dan was er geen gebod overtreden.
Mijn heerlijke patio, beschut van de wereld kon ik erin dromen.

Geen enkel beeld ontsnapte aan mijn lommerrijke gedachten.
Geen daad bleef onbestraft.
Op mijn ligbank overdacht ik de ouden.
De schijn van de dag trof mij op deze momenten even niet.

Had iedereen maar zo’n patio.
Het was zo’n een heerlijk goed.
Meerdere malen deed een verstandig mens die beelden recht, die hem zouden kunnen redden.
Wetend dat ik deze niet had vreesde ik slechts mijn achtervolgers.
Geen godenrijkdom of het vele weten bevond zich in mijn ransels.
U bent niet zoals wij, hoorde ik al vaak.
Was dit de goede kunst?

Op deze moment trok ik mij even terug in mijn patio.
Zo heerlijk rustig.
Te midden van mijn heerlijke beeldenrijkdom.
Kon ik dromen, dromen.
Een aarde hemel onder de hemelse zon.

‘Kijk en zie rond, het leven is een patio vol kunst.’

Kunst en de redenatie

Kunst en de redenatie
Kunst valt naar de idee te beredeneren door inachtneming van de kennis van de feiten en deze te plaatsen op de lijn van de tijd en esthetica.

De redenatie
Een vernieuwende wereld ervaren wij elke dag om ons heen.
Binnen het landschap van de cultuur kunnen wij op basis van het voorafgaande en de kennis van de ethische en esthetische onderliggende waarden vooruitkijken.
Vormen ontstaan niet louter omdat iemand dat gewild heeft, vormen ontstaan uit noodzaak.

Begrip van de vernieuwende beeldtaal en de uiterlijke vormen die daaruit voortkomen leidt tot inzicht van het toekomende en het reeds ontstane.

Verwondering is de sleutel tot een goed begrip van de culturele redenatie, die niet louter stoelt in het gesprek over de dingen maar het contact met de dingen en het dieper vorsen in culturele rijkdommen.
Begrip voor het andere en de ander is van levensbelang voor de voortschrijdende redenatie.

Onze wereld
Onze wereld wordt langzaam wakker in een nieuwe eeuw.
Geldontwaarding en de ontwaarding van het cultuurerfgoed is het gevolg van een veranderende ethische grondhouding.
Vervlakking is hiervan niet de oorzaak maar eerder een naderend gevolg, Malum Futurum.
De diepere ingreep die een verdere uitholling in het werk heeft gesteld is de lakse houding van de beoefenaars van de cultuur en zijn waarden.
Kunst om de kunst moet zichzelf inderdaad bedruipen, een overheid die de banden met de cultuur heeft doorgesneden en visa versa heeft geen morele binding meer ten aanzien van die kunst.

Uitwerkingen
Mondiaal moet de redenatie niet gaan over hoe dit alles in de cultuur weer terug kan worden gezet in zijn oude luister, veeleer is de vraag binnen de redenatie: wat is de intrinsieke waarde van kunst heden- ten- dage.
Dat cultuur leeft zien wij elke dag, kunst in zalen, muziek op de radio, films, Hello Kitty en K3.
Elk met een eigen publiek en verdienste in geld en waardering.
Vooral in het geval van Hello Kitty kan iedereen zien wat een cultureel concept waard is, voor een ontwerpstudio of groter gedacht een heel land.
De wereld als ecologisch broederlijk Gesamtkunstwerk spiegelen popsterren ons overduidelijk in het hart.

Vragen
Deze inhoudelijke vragen zijn niet meer voor de politiek, deze vorm van kunstbeoefening staat buiten spel op de grote megalomane gesubsidieerde instituten na.
De rijksbouwmeester is goed voor de geluidsschermen van onze slingerende asfaltlinten of het renoveren van een oud monument, niet voor de inhoudelijke ongeconserveerde cultuurvragen.
De overheid als cultuur kennisstimulator staat buiten spel.
Deze tijd van populisten en technocraten vraagt om een andere cultuurbeweging ten aanzien van de innerlijke humane mens.
Rijkdom is niet langer gebaseerd op geld maar op vermogen tot innerlijk redeneren.
Deze ‘rede van het hart’ is de basis van elke cultuurredenatie die nu mondiaal op cultureel niveau gevoerd wordt.
Het goed waar mensen voor in de bres springen is het gat tussen: arm en rijk en aarde en de natuur.
Op technologisch gebied is de cultuur bezig aan de grootste inhaalslag van de menselijke geschiedenis.

Slot
Het eerst belangrijke wordt steeds meer verenigd met het laatst belangrijke en dat was altijd de menselijke natuur versus zijn omgeving.
Kunst moet weer voeling krijgen in de actuele beweging van zijn publiek dat hij in de woelingen verloren heeft.
Cultuur in zijn verscheidenheid wil de nieuwe tegendraadse ecologiegedachte van de samenleving zijn.
Die rol kan hij met veel verve vervullen, mits er lerend en kennend naar de ander gekeken wordt.
Kennis is in onze decennia de macht tot verandering.

Tot de tijdlijn zich opnieuw kromt, dan is er een andere periode met andere gedachten over kunst en cultuur en de inhoudelijke redenatie waarden van die cultuur.

Panta Rei


Vincent Massée

Winter 2030

Windstilte voor het nieuwe jaar,

Het goede leven valt in deze dagen stil.
Geld om fijne dagen te beleven is er in het land van de kunst niet meer.
Het komende jaar moet de rem op de uitgaven er nog meer op worden gezet.
Een theater bezoeken of bibliotheek is niet langer van nu.

Met Galerie de Kleine Hoogstraat te Leeuwarden heb ik gesproken over de aankomende expositie die in april valt.
Dat nieuwe werk komt er.
Uit de breedte en de lengte, het is geen goed idee om de deur helemaal dicht te timmeren.

Niet zo veel olieverven en andere schilderijen dan de afgelopen jaren uit mijn kleine atelier kwamen.
De kleur wijkt niet, wel de rijk vloeiende verf.
Al moet ik deze verfhuid laten stollen in dunne lak en aromatische benzine, de verf mijn levensbron oogt royaal.

Expressionisme is helaas dood gebeleken in Nederland, geen particulier of museum verzameld het nog.
Ik voel mijzelf al een museumstuk.
Verstoft word ik terloops terzijde geschoven.

Als mijn lijf als een etalagepop gestuft was dan liepen de bezoekers er in drommen loerend voorbij.
Een vrije hand of de expressie in het dagelijks leven, zijn in deze jaren vreemde woorden geworden.

In deze komende en actuele jaren van crisis moet ik mij herbezinnen en teruggrijpen naar eerder geluk.
Tel uw zegeningen, en ik kom er maar liefst tot drie.
Dat lijkt mij wel genoeg.
Bezinnen, leren en de liefde is alles wat een creatieveling nodig heeft.

Met de nieuwe schilderijen komt het wel goed en samen met mijn gezin komen we er wel doorheen.
2030 Is immers een heel andere wereld.
De bonzen van Europa zijn dan over elkaar uitgerold en er wonderwel nog iets van de Hoge Cultuur over blijkt te zijn.

Op naar het nieuwe jaar.
Prosit 2012!

Hello Kitty

Hello Kitty,

Kitty is sinds 1974 de leidende figuur in de Japanse tekenkunst voor wereldmeisjes.
Sandino is de firma die haar in deze jaren bedacht, al heeft Dick Bruna altijd strijd gevoerd tegen het kleine kittige poesje.

Wij vinden haar in het Siebold Japan Museum te Leiden op allerlei hebbedingetjes maar ook in Swarovski kristal en een Waterman pen.
Alle Neder Kitty Fans kennen Hello Kitty sinds 1980.
Van de collecties van de V&D en uit het Okura Hotel.

Als ik naar de foto’s uit Japan kijk zien de poesenmeisjes er aaibaar en mooi uit.
Het geheim van Kitty Meisjes is hun aaibaar draaien in de moderne tijd.
Gewoon meervoud is uit en het unieke van die enkele kittige lijn is in.

Dat sexy gegeven stralen de foto’s van Lady Gaga uit, speciaal in massa potentie.
Zij laat samen met Kitty haar voor rariteiten modebewuste lijf ontdekken in een jurk die weinig anders doet verhullen dan dat ze een ook poesenmeisje is.
De tentoongestelde jurk van Hann Ann Soon is op en top Hello Kitty White.

Accessoires maken Kitty tot een hedendaagse mode poes, klein en verfijnd stond ze in Vogue voor Dior (2008) en laat het jonge katje een spoor achter van verloren hebbedingetjes die haar in de jaren vanaf 1974 tooiden.

Ik zie op een groot bord kostuums, kleuren, accessoires de revue passeren.
Ergens komt er ook een huisdier uit de lucht vallen, uiteraard een poesje voor Kitty.
Onderuitgezakt op de Fatboys in de kelder hoor ik Lizemijn, Kitty vertolken, terwijl ons dochtertje door de kussens heen zakt.

De ingesproken stem bij de tekenfilms klinkt vertrouwd en toch ook vreemd, zo klinkt ze ook in het echt, een hoge stem die toch ook zo eigen aan het bewonderde meisjeskatje is.
Dezelfde stem die mij een stukje Sinterklaastaart aanbood klinkt helder door de kelder van het Siebold Huis.

Kitty staat niet tijdloos stil zoals Nijntje maar beweegt swingend met de mode van de tijd mee.
Dat is haar geheim, dat ze deelt met de generaties.
Kitty is van White naar ‘Hello’ gegaan.

Een vriendelijk ‘Hello’ is het altijd gebleven.
Over honderd jaar lacht ze ons allen nog steeds toe, zonder de tekenende mond die een diep menselijk gelaat toeschijnt.

Een gelaat waarin ieder zich in kan verplaatsen.


Hello Kitty
Siebold Huis Leiden
Tot 20 November 2011.

Treinen naar de wetenschap

Scheepvaartmuseum


Treinen naar de wetenschap,

Barbizon Palace

Vanaf een zonnig stappendak boven op NEMO kijken we uit over een heiig Amsterdam.
In de verte het Victoria met zijn leestafel en naast ons het nog niet geopende Arsenaal, het Scheepvaartmuseum wordt pas in de avond door de Vorstin ingehuldigd.
Ze heeft het in ieder geval mooi gepland op deze warmste najaarsdag van alle tijden.
Nu kijk ik weer naar het silhouet van de stad met zijn torens en transen, even droom ik weg bij de gedachte aan de cursus aan de Fred Roeskestraat, de stad in om motieven te zoeken en samen tekenen in het Victoria.

Wit rinkelend porselein op kleine schoteltjes naast de Groene Amsterdammer en de Telegraaf op een stok.
Hemdsmouwen opgehouden door zilveren mouwhouders en dito vestzakhorloges in de schede gestoken.
Er viel veel te zien en te tekenen.
Op dit moment terwijl we de lunch genieten met het uitzicht over de Nassau kade ontbeer ik iets dat afgeeft.
Een klein stompje krijt of een eenvoudig vel papier.

Als huisvader sta ik altijd eerst brood te smeren, leven komt iets later aan bod.
Ook op deze morgen toen het fototoestel en mijn tekenboekjes bleven liggen in mijn atelier en de zorg over het drinken voor ons meisje het won van de kunst.
Gelijk met de frisse morgenlucht zuig ik daarom alles maar op.
De dansende ballonnen op het dak, de dampende stad en de voorbereidingen om ons heen voor de geplande festiviteiten.

Straks gaat het dwars door de stad naar het Vondelpark voor een pilsje en wat limonade.
Er staat ergens op de dag vandaag ook nog een galerie bezoek gepland.
Jan Sickmann exposeert hemelboten van metaal en glas samen met Frank Jensen die de muren bestijgt met zijn acryl doeken.
Op de uitnodiging zag ik strak kleurig werk naar een lyrisch verhaal zoals de zeereis naar de Punt vroeg in de Egyptische oudheid.

Samen lopen we naar de stad terwijl ik nog even opnieuw aan de te bezoeken galerie loop te denken.
Onderweg lopen we nog even over de bloemenmarkt voor mijn portie kleur en steken we door over het Leidse plein voor de kleine tussenstop op het terras.

Het vondelpark lijkt op een oorlogszone compleet met brandende rookpotten en de geur van verbrande kippen.

Galerie Lughien aan de Reestraat is daarna snel gevonden na een leuke wandeling langs de Prinsengracht.
Binnen klinken de verhalen van Penedes als de Cava ter sprake komt waarin ik onder andere graag handel en de intensiteit van mediterraan licht en klimaat.
Frank Jensen reist veel en graag van Denemarken naar Engeland tot Italië en Spanje.
Samen praten we over Spaanse wijn en de volheid van het gebied met zijn verzonken onderaardse gewelven.
Mooie wijnbedrijven liggen er in een gebied met verschillende klimaten, de trappen van Penedes.
Twee glazen rode Bordeaux en wat Rosé later staan we weer buiten.

De 1e klas restauratie wacht als altijd statig en geduldig op ons.
Deze gelegenheid is volgens mij voor de wat minder bedeelde beurs de mooiste plek om te genieten van een goede keuken en een heerlijke ambiance.
Treinen met je kind, je moet het eens een keer doen.
Naar NEMO, met water gooien en de rest komt later wel.

Galerie LughienReestraat 17
www.galerielughien.com

NEMOOosterdok 2
www.e-NEMO.nl

Het Hemels genoegen

Museum Insel Hombroich 2011

We komen van de snelweg langs de uitgebloeide Duitse dreven naar Insel Hombroich bij Neuss.
Na een korte ontvangst lopen we verwachtingsvol langs de trappen naar beneden de Insel op.
Voor ons ligt een prachtig schijnbaar ongerept stuk natuur in de warme september zon.
Bijzonder gevormde paviljoens liggen ingebed in vers gemaaid gras en fraai vormgeven functionele bosschages.

Terracotta pronkt fijn naast de lijvige Corinth en flamboyante Schwitters.
Even verderop teer gevormd mijn held Giacometti in een ander paviljoen tezamen met Rembrandt.
Soms is het net of de argeloze kunstkijker even jarig is.

De gedachte dat kunst net als alles vergankelijk is heeft het museum losgelaten.
Klimaat controle en plastic kasten beschermen de vergankelijke assemblages en de grafiek.
Ooit waaide de wind door de ruimtes en voerden de bladeren met zich mee, de herfst had er vrij spel.
De ruimtes waar ik toen net als nu opnieuw steeds weer even bij stil sta, geen museum heeft zo’n verscheidenheid in presentatie en bijbehorende vormgeving.
Soms gaat het puur over de definitie van de ruimte als innerlijke vorm.
De beleving staat centraal gedurende het hele bezoekmoment.
Van binnen en van buiten.

Het restaurant serveert een heerlijke gevarieerde maaltijd die net als het hele genieten eenmaal binnen geheel gratis is.
Het restaurant ligt laag transparant in het landschap dat mooi om de bebouwing haar continue speelt.
Door de jaren is het groen hoger geworden en speelt met het broze groen.
Even denk ik aan de lunchtafel aan de radio waar Frank aan het daten was.
Deze plek zou voor hen ideaal zijn, zo vol van pure liefde.
Landschap, beelden en bebouwing gaan een cultuurvol huwelijk aan.
Een gelukkige samenkomst van de tijd en de zoekende mens.

Samen met Wyna vond ik een grote gietpan die mij onverwijld terugvoerde naar de eettafel van vijfentwintig jaar geleden als mijn vader over de staalfabrieken vertelde tijdens het eten.
Als smelter kende hij de verhalen over het vuile zware werk uit die tijd.
De pan had een ongeluk gehad, doorgebrand lag hij in het gras op mij te wachten.
Een nieuw verhaal ontspint zich in mijn hoofd.

De opzet van deze natuur leidt naar ontspinnen van gedachten en ongemerkt informatie verzamelen.
Lijnen snijden elkaar ongemerkt in de ruimte.
Van de lunch met vrouw en kind naar het kind door de jaren.
Leven is op dit kunsteiland even tijdloos voorbij gegleden.