Het terras; portretten in de zon

Het eerste zonnetje van het jaar brengt op het terras al veel mooie gezichten met zich mee.
Om ons heen zien wij de laatste mode en de omhulling van alle tijden dwars door elkaar heen.
Eenzame solisten als van Gogh, trekkend aan een witte sigaret en de duo’s druk geanimeerd in elkaars gezelschap als in een Petit Dejeuner.
Er zijn ook moeders, vaak mooi aangekleed en tegelijk eenzaam kijkend temmidden van hun kinderschaar.
Blonde haren van een moeder van de laatste mode golven neer als was zij plots uit het schilderij Demoiselles d’Avignon gestapt.
Ik voel haar twijfel van de dag, hoor ik nog wel bij het mondaine leven, ben ik als moeders moeder nog wel mooi?
Zij kijkt rond en nipt aan het glas cola en grapt met haar vriendin; zij is ook al een moeder, maar van een andere soort.

Ik kijk opnieuw aandachtig naar die twee vrouwen omgeven door een wolk van klein grut.
Mijn meisje is die leeftijd al voor bij.
De oudere moeder doet anders, natuurlijker wervend zij over de stoelen.
Zij heeft zich kennelijk er al aan overgegeven; aan de Idee.
Kinderen worden ouder, de volwassenen zijn al oud.
Wat maakt gelukkiger, echt weten doen we niet.

In het schilderij de aardappeleters zit een jong meisje, zij heeft dromen, maar door de aardappels niet de mogelijkheden om die dromen waar te kunnen maken.
Van Gogh zat er met zijn dromen bij en schilderde in het schaarse licht van de olielamp.
Pissarro schilderde bij gaslicht zijn Grande Jatte, een uitgaanspubliek zoals ik die ook trof.
Geen terras maar een eiland bij Parijs.

Pêcher, vlak bij mij aan een tafeltje waar twee oudere mannen elkaar hebben gevonden.
Vissen naar elkaar in het lumineuze licht van divergerende kleurstippen.
Een zonnige dag voor optische vermenging van persoonlijkheden.
Het samensmelten van levensverwachtingen en doelen tot een homogene samenleving.
Het terras van de levensportretten.
Portret in de blakende zon.

Mijn Kunstzinnige Patio

Mijn Patio

Soms zat ik dromend in mijn patio.
Het was niet dat er werkelijk één was, maar al dromdende zat ik er lommerrijk middenin.
Op deze dagen dacht ik aan de kunst.
Het diepe voelende weten.
Het leven van alledag.

Het was op een van deze dagen dat een lotgenoot mij aansprak op mijn schilderijtjes.
De kleur sprak hem aan, niet zozeer de voorstelling.
Persoonlijk was dat voor mij geen aanval.
Het was een goede deugd.

In het leven omzeilde de kunstenaar soms bepaalde geboden.
Het beeldverbod was er een, één van de deugdzaamste.
Mijn voorouders deel.
Wanneer er slechts kleuren overbleven, dan was er geen gebod overtreden.
Mijn heerlijke patio, beschut van de wereld kon ik erin dromen.

Geen enkel beeld ontsnapte aan mijn lommerrijke gedachten.
Geen daad bleef onbestraft.
Op mijn ligbank overdacht ik de ouden.
De schijn van de dag trof mij op deze momenten even niet.

Had iedereen maar zo’n patio.
Het was zo’n een heerlijk goed.
Meerdere malen deed een verstandig mens die beelden recht, die hem zouden kunnen redden.
Wetend dat ik deze niet had vreesde ik slechts mijn achtervolgers.
Geen godenrijkdom of het vele weten bevond zich in mijn ransels.
U bent niet zoals wij, hoorde ik al vaak.
Was dit de goede kunst?

Op deze moment trok ik mij even terug in mijn patio.
Zo heerlijk rustig.
Te midden van mijn heerlijke beeldenrijkdom.
Kon ik dromen, dromen.
Een aarde hemel onder de hemelse zon.

‘Kijk en zie rond, het leven is een patio vol kunst.’

Kunst en de redenatie

Kunst en de redenatie
Kunst valt naar de idee te beredeneren door inachtneming van de kennis van de feiten en deze te plaatsen op de lijn van de tijd en esthetica.

De redenatie
Een vernieuwende wereld ervaren wij elke dag om ons heen.
Binnen het landschap van de cultuur kunnen wij op basis van het voorafgaande en de kennis van de ethische en esthetische onderliggende waarden vooruitkijken.
Vormen ontstaan niet louter omdat iemand dat gewild heeft, vormen ontstaan uit noodzaak.

Begrip van de vernieuwende beeldtaal en de uiterlijke vormen die daaruit voortkomen leidt tot inzicht van het toekomende en het reeds ontstane.

Verwondering is de sleutel tot een goed begrip van de culturele redenatie, die niet louter stoelt in het gesprek over de dingen maar het contact met de dingen en het dieper vorsen in culturele rijkdommen.
Begrip voor het andere en de ander is van levensbelang voor de voortschrijdende redenatie.

Onze wereld
Onze wereld wordt langzaam wakker in een nieuwe eeuw.
Geldontwaarding en de ontwaarding van het cultuurerfgoed is het gevolg van een veranderende ethische grondhouding.
Vervlakking is hiervan niet de oorzaak maar eerder een naderend gevolg, Malum Futurum.
De diepere ingreep die een verdere uitholling in het werk heeft gesteld is de lakse houding van de beoefenaars van de cultuur en zijn waarden.
Kunst om de kunst moet zichzelf inderdaad bedruipen, een overheid die de banden met de cultuur heeft doorgesneden en visa versa heeft geen morele binding meer ten aanzien van die kunst.

Uitwerkingen
Mondiaal moet de redenatie niet gaan over hoe dit alles in de cultuur weer terug kan worden gezet in zijn oude luister, veeleer is de vraag binnen de redenatie: wat is de intrinsieke waarde van kunst heden- ten- dage.
Dat cultuur leeft zien wij elke dag, kunst in zalen, muziek op de radio, films, Hello Kitty en K3.
Elk met een eigen publiek en verdienste in geld en waardering.
Vooral in het geval van Hello Kitty kan iedereen zien wat een cultureel concept waard is, voor een ontwerpstudio of groter gedacht een heel land.
De wereld als ecologisch broederlijk Gesamtkunstwerk spiegelen popsterren ons overduidelijk in het hart.

Vragen
Deze inhoudelijke vragen zijn niet meer voor de politiek, deze vorm van kunstbeoefening staat buiten spel op de grote megalomane gesubsidieerde instituten na.
De rijksbouwmeester is goed voor de geluidsschermen van onze slingerende asfaltlinten of het renoveren van een oud monument, niet voor de inhoudelijke ongeconserveerde cultuurvragen.
De overheid als cultuur kennisstimulator staat buiten spel.
Deze tijd van populisten en technocraten vraagt om een andere cultuurbeweging ten aanzien van de innerlijke humane mens.
Rijkdom is niet langer gebaseerd op geld maar op vermogen tot innerlijk redeneren.
Deze ‘rede van het hart’ is de basis van elke cultuurredenatie die nu mondiaal op cultureel niveau gevoerd wordt.
Het goed waar mensen voor in de bres springen is het gat tussen: arm en rijk en aarde en de natuur.
Op technologisch gebied is de cultuur bezig aan de grootste inhaalslag van de menselijke geschiedenis.

Slot
Het eerst belangrijke wordt steeds meer verenigd met het laatst belangrijke en dat was altijd de menselijke natuur versus zijn omgeving.
Kunst moet weer voeling krijgen in de actuele beweging van zijn publiek dat hij in de woelingen verloren heeft.
Cultuur in zijn verscheidenheid wil de nieuwe tegendraadse ecologiegedachte van de samenleving zijn.
Die rol kan hij met veel verve vervullen, mits er lerend en kennend naar de ander gekeken wordt.
Kennis is in onze decennia de macht tot verandering.

Tot de tijdlijn zich opnieuw kromt, dan is er een andere periode met andere gedachten over kunst en cultuur en de inhoudelijke redenatie waarden van die cultuur.

Panta Rei


Vincent Massée

Winter 2030

Windstilte voor het nieuwe jaar,

Het goede leven valt in deze dagen stil.
Geld om fijne dagen te beleven is er in het land van de kunst niet meer.
Het komende jaar moet de rem op de uitgaven er nog meer op worden gezet.
Een theater bezoeken of bibliotheek is niet langer van nu.

Met Galerie de Kleine Hoogstraat te Leeuwarden heb ik gesproken over de aankomende expositie die in april valt.
Dat nieuwe werk komt er.
Uit de breedte en de lengte, het is geen goed idee om de deur helemaal dicht te timmeren.

Niet zo veel olieverven en andere schilderijen dan de afgelopen jaren uit mijn kleine atelier kwamen.
De kleur wijkt niet, wel de rijk vloeiende verf.
Al moet ik deze verfhuid laten stollen in dunne lak en aromatische benzine, de verf mijn levensbron oogt royaal.

Expressionisme is helaas dood gebeleken in Nederland, geen particulier of museum verzameld het nog.
Ik voel mijzelf al een museumstuk.
Verstoft word ik terloops terzijde geschoven.

Als mijn lijf als een etalagepop gestuft was dan liepen de bezoekers er in drommen loerend voorbij.
Een vrije hand of de expressie in het dagelijks leven, zijn in deze jaren vreemde woorden geworden.

In deze komende en actuele jaren van crisis moet ik mij herbezinnen en teruggrijpen naar eerder geluk.
Tel uw zegeningen, en ik kom er maar liefst tot drie.
Dat lijkt mij wel genoeg.
Bezinnen, leren en de liefde is alles wat een creatieveling nodig heeft.

Met de nieuwe schilderijen komt het wel goed en samen met mijn gezin komen we er wel doorheen.
2030 Is immers een heel andere wereld.
De bonzen van Europa zijn dan over elkaar uitgerold en er wonderwel nog iets van de Hoge Cultuur over blijkt te zijn.

Op naar het nieuwe jaar.
Prosit 2012!

Hello Kitty

Hello Kitty,

Kitty is sinds 1974 de leidende figuur in de Japanse tekenkunst voor wereldmeisjes.
Sandino is de firma die haar in deze jaren bedacht, al heeft Dick Bruna altijd strijd gevoerd tegen het kleine kittige poesje.

Wij vinden haar in het Siebold Japan Museum te Leiden op allerlei hebbedingetjes maar ook in Swarovski kristal en een Waterman pen.
Alle Neder Kitty Fans kennen Hello Kitty sinds 1980.
Van de collecties van de V&D en uit het Okura Hotel.

Als ik naar de foto’s uit Japan kijk zien de poesenmeisjes er aaibaar en mooi uit.
Het geheim van Kitty Meisjes is hun aaibaar draaien in de moderne tijd.
Gewoon meervoud is uit en het unieke van die enkele kittige lijn is in.

Dat sexy gegeven stralen de foto’s van Lady Gaga uit, speciaal in massa potentie.
Zij laat samen met Kitty haar voor rariteiten modebewuste lijf ontdekken in een jurk die weinig anders doet verhullen dan dat ze een ook poesenmeisje is.
De tentoongestelde jurk van Hann Ann Soon is op en top Hello Kitty White.

Accessoires maken Kitty tot een hedendaagse mode poes, klein en verfijnd stond ze in Vogue voor Dior (2008) en laat het jonge katje een spoor achter van verloren hebbedingetjes die haar in de jaren vanaf 1974 tooiden.

Ik zie op een groot bord kostuums, kleuren, accessoires de revue passeren.
Ergens komt er ook een huisdier uit de lucht vallen, uiteraard een poesje voor Kitty.
Onderuitgezakt op de Fatboys in de kelder hoor ik Lizemijn, Kitty vertolken, terwijl ons dochtertje door de kussens heen zakt.

De ingesproken stem bij de tekenfilms klinkt vertrouwd en toch ook vreemd, zo klinkt ze ook in het echt, een hoge stem die toch ook zo eigen aan het bewonderde meisjeskatje is.
Dezelfde stem die mij een stukje Sinterklaastaart aanbood klinkt helder door de kelder van het Siebold Huis.

Kitty staat niet tijdloos stil zoals Nijntje maar beweegt swingend met de mode van de tijd mee.
Dat is haar geheim, dat ze deelt met de generaties.
Kitty is van White naar ‘Hello’ gegaan.

Een vriendelijk ‘Hello’ is het altijd gebleven.
Over honderd jaar lacht ze ons allen nog steeds toe, zonder de tekenende mond die een diep menselijk gelaat toeschijnt.

Een gelaat waarin ieder zich in kan verplaatsen.


Hello Kitty
Siebold Huis Leiden
Tot 20 November 2011.

Treinen naar de wetenschap

Scheepvaartmuseum


Treinen naar de wetenschap,

Barbizon Palace

Vanaf een zonnig stappendak boven op NEMO kijken we uit over een heiig Amsterdam.
In de verte het Victoria met zijn leestafel en naast ons het nog niet geopende Arsenaal, het Scheepvaartmuseum wordt pas in de avond door de Vorstin ingehuldigd.
Ze heeft het in ieder geval mooi gepland op deze warmste najaarsdag van alle tijden.
Nu kijk ik weer naar het silhouet van de stad met zijn torens en transen, even droom ik weg bij de gedachte aan de cursus aan de Fred Roeskestraat, de stad in om motieven te zoeken en samen tekenen in het Victoria.

Wit rinkelend porselein op kleine schoteltjes naast de Groene Amsterdammer en de Telegraaf op een stok.
Hemdsmouwen opgehouden door zilveren mouwhouders en dito vestzakhorloges in de schede gestoken.
Er viel veel te zien en te tekenen.
Op dit moment terwijl we de lunch genieten met het uitzicht over de Nassau kade ontbeer ik iets dat afgeeft.
Een klein stompje krijt of een eenvoudig vel papier.

Als huisvader sta ik altijd eerst brood te smeren, leven komt iets later aan bod.
Ook op deze morgen toen het fototoestel en mijn tekenboekjes bleven liggen in mijn atelier en de zorg over het drinken voor ons meisje het won van de kunst.
Gelijk met de frisse morgenlucht zuig ik daarom alles maar op.
De dansende ballonnen op het dak, de dampende stad en de voorbereidingen om ons heen voor de geplande festiviteiten.

Straks gaat het dwars door de stad naar het Vondelpark voor een pilsje en wat limonade.
Er staat ergens op de dag vandaag ook nog een galerie bezoek gepland.
Jan Sickmann exposeert hemelboten van metaal en glas samen met Frank Jensen die de muren bestijgt met zijn acryl doeken.
Op de uitnodiging zag ik strak kleurig werk naar een lyrisch verhaal zoals de zeereis naar de Punt vroeg in de Egyptische oudheid.

Samen lopen we naar de stad terwijl ik nog even opnieuw aan de te bezoeken galerie loop te denken.
Onderweg lopen we nog even over de bloemenmarkt voor mijn portie kleur en steken we door over het Leidse plein voor de kleine tussenstop op het terras.

Het vondelpark lijkt op een oorlogszone compleet met brandende rookpotten en de geur van verbrande kippen.

Galerie Lughien aan de Reestraat is daarna snel gevonden na een leuke wandeling langs de Prinsengracht.
Binnen klinken de verhalen van Penedes als de Cava ter sprake komt waarin ik onder andere graag handel en de intensiteit van mediterraan licht en klimaat.
Frank Jensen reist veel en graag van Denemarken naar Engeland tot Italië en Spanje.
Samen praten we over Spaanse wijn en de volheid van het gebied met zijn verzonken onderaardse gewelven.
Mooie wijnbedrijven liggen er in een gebied met verschillende klimaten, de trappen van Penedes.
Twee glazen rode Bordeaux en wat Rosé later staan we weer buiten.

De 1e klas restauratie wacht als altijd statig en geduldig op ons.
Deze gelegenheid is volgens mij voor de wat minder bedeelde beurs de mooiste plek om te genieten van een goede keuken en een heerlijke ambiance.
Treinen met je kind, je moet het eens een keer doen.
Naar NEMO, met water gooien en de rest komt later wel.

Galerie LughienReestraat 17
www.galerielughien.com

NEMOOosterdok 2
www.e-NEMO.nl

Beeckestein door de ogen van Vincent Massee

A4
In de auto op de A4,met mijn vrouw en kind op de terugweg naar huis. We hebben een prachtige dag gehad in park Beeckestijn in Velsen, precies onder de rook van Corus. Vaag zie ik de silhouetten van de jubileum tentoonstelling ‘Prometheus,’ die het vuur stal van de Goden van de Olympus.

‘Danser,’ klonk het vurig tussen mijn oren terwijl de auto tussen de rijen door naar voren schoot onder het oppervalk van het gaspedaal. Het getto van donkere lichtmasten aan weerszijden bevestigden de muziek, De klanken vermengden zich met de herinnering aan de formele tuinen en prachtige lanen, waar we een uur daarvoor nog doorheen liepen.

Tussen schaduwen verscholen
De Berceau waar we net als de adellijke dames even onder hadden vertoeft, schuilend voor de zon en toch even buiten. Geen vermenging met de landman, in vroeger tijden. De gebruinde arbeiders die hen dienden.

Dans aan de onderzijde
De dans van die arme man is vandaag samen gesmolten met die van ons allen. In onze tijd is de kreet van de man uit de getto, de uitzichtloze vermengd met ons gevoel van elke dag. Arm of rijk, muziek bereikt iedereen en doet het onvoelbaar leed pijnlijk aan de oppervlakte komen.

Schoonheid
Gevoelens die de expositie in het huis mede wakker maakte. Mooie scherpe observaties rond het thema landschap en tuinen. Groots en klein, alle groen kwam aan bod op een mooie toegankelijke wijze. Je hoorde de stem van het heden met het verleden opgaan in een enkel woord: schoonheid.

Terwijl we met ons drieën tussen zon en schaduw vertoefden kwam het mij vreemd over dat er ooit een enkeling van dit moois kon genieten, een oase op een steenworp van de grote steden.

De vijver met fontein, kleine doorkijkjes en de (ook nu nog) daverende paarden over de lange lanen. Genot spreekt ook nu nog uit de hele architectuur van huis en tuin.

In gedachten dansten en lachten de heren en dames gedurende de kaarsentijd op mooie avonden in het buiten dat zo mooi Beeckenstijn heet. Nu heb ik geen koets maar een auto met dreunende bassen als ik dat wil, ‘on va danser,’ de lange weg terug naar huis.

Uit het vers geplukte paradijs.

Hemels Genoegen

Het is zover,

'Het Hemels Genoegen.nl' is feestelijk gelanceerd.

De pagina's vol verbeelding en kleur zijn daarmee opgenomen in het warme bad van de internetwereld.

Nu kan iedereen genieten van beeldende kunst en aanverwante artikelen van de hand van kunstenaar Vincent Massée.
U kunt niet alleen van zijn bekende geschilderde landschappen en werken op papier genieten, maar ook van sieraden, beelden en meubelen.
Wijn is een aparte liefde van Vincent, deze heeft hij speciaal voor u selecteert.

Als u uw grote liefde eens wilt verrassen dan kunt u kiezen voor de 'Gouden Hartdoos' met twee gegraveerde 'Engel' glazen.

Bent u al een keertje langs geweest, om te kijken en te genieten van het ruime aanbod van kunst, dan weet u dat naast het origineel ook een scala aan andere mogelijkheden worden geboden variërend van foto tot print. Op deze unieke wijze kunt u toch een leuk werk in huis te halen, met een goede prijs kwaliteit verhouding.

Al het werk dat u thuis krijgt is gesigneerd, en sieraden krijgen van de maker een speciaal ondertekend certificaat mee, met daarop het jaar van ontstaan, de maker en het materiaal gebruik.

'Het moment van kijken is de geboorte van iets nieuws,'gaat zeker op bij het rondgaan in de site: www.hethemelsgenoegen.nl

Veel plezier aan iedereen met de kunstuitingen die Vincent Massée met dit unieke project aan u presenteert.

Kunstzinnige Landschappen

Een landschap ontstaat uit lijnen en grenzen van vlakken die over het oppervlak van het doek lopen en elkaar verbinden.

Je kunt niet lopen over een dunne lijn die gespannen is vanuit het niets.
Er is een voor, achter, boven en onder.
Zelfs als het schilderij plat lijkt doordat de vormen naast elkaar zijn geplaatst, door middel van een gringe dieptewerking of simultaan kleurcontrast. De kleuren bij simultaan kleurcontrast staan hard tegen elkaar en er is daardoor geen zachte ruimtelijke atmosfeer binnen de grenzen van het schilderij.

Een schilderij is door de aard van het schilderdoek ten alle tijden een plat vlak en kan dus ook zo worden opgevat door de kunstenaar, zelfs als het een figuratief landschap betreft.

De werking tussen plat en ruimtelijk is spannend, maar dit vergt veel kennis van de toeschouwer. Die moet het schilderij en de daarin gemaakte beeldgrappen snappen.
Een dergelijk werk oogst daarom nu in onze tijd veel kritiek.
De willekeurige toeschouwer ziet fouten in plaats van markante beeldgrappen.
Dit effect van plat binnen ruimtelijk is voor het eerst bewust toegepast in de Italiaanse renaissance.

Dromen en verwachtingen-in-de-tijd, spelen ook een grote rol bij het tot stand komen van een bepaald landschap of ruimer gezien van het kunstwerk. Wie droomt zich wel eens een wereld waarin alles anders is en kan de volgende dag de omgeving waarin hij of zij verblijft niet meer zo kan zien als daarvoor?

Een droom is de voortzetting van het denkende leven in de slaap met het element gevoel en de daaraan gekoppelde fantasie. De droom kan na de slaap opnieuw en actief beleefd worden in een situatie van trans tijdens de diepe concentratie tijdens werkzaamheden. Bijvoorbeeld het maken van een tekening naar aanleiding van de droom.

Anders is het met de verwachting-in-de-tijd, een utopie, die in de eigen wereld geleefd wordt binnen de grenzen van de verschillende gedachtenstromingen en binnen de kunst in ismen. Binnen de grenzen van het schilderij was bijvoorbeeld Karel Willink een Nederlandse utopische dromer die zijn visionaire schrikbeelden weergaf en daarmee in de schaduwzijde zijn wensen. je ziet in zijn visionaire werken bijvoorbeeld koeltorens van kerncentrales het groene utopische landschap ontsieren.
De Belgische kunstenaar James Ensor tekende en schilderede ook een bepaalde samenleving vanuit de wens en de vrees voor een bepaalde werkelijkheid.

Dan kan de schilder nog tussen droom en verwachting doorkruipen en bewust een imaginair landschap schilderen dat hij ten dele bedacht heeft en dat beeld op zijn netvlies vanuit de Idee in een trans heeft beleefd. Bijvoorbeeld in het werk van de Duitse expressionisten, die vauit een statement, maar vol passie en durf hun landschappen, mensen, dieren, werktuigen, wilden en steden vorm gaven.
Bijvoorbeeld ´Die Dampfer´,van Emiel Nolde.

In mijn eigen werk kies ik voor een energieke vervoerende geesteshouding. Daarin laat ik mij door het schilderen leiden vanuit een droom of een herinneringsbeeld, dat eerst nog -in mij- buiten het doek viel, maar al schilderend binnen de beeldruimte is gehaald.

De landschappen die ik als schilder maak zijn gebasseerd op de directe waarneming,ik ga in het landschap kijken en tekenen en de herinnering die mij uit alle landschappen, het landschap doet ontdekken. Complaat met de wolkerige kleuren die vanuit mijn binnenkamer naar buiten komen.

In elk schilderij opnieuw.

Vincent Massée (Haarlem 1966) is en Nederlandse expressionistische kunstschilder de graag uitstapjes maakt naar bijzondere momenten en onderwerpen binnen en buiten het Nederlandse landschap.

Sinds zijn jeugd in het West-Friese Hoogwoud, was hij te vinden tussen de weidse groene velden van het lage polderlandschap. Daar droomde Vincent weg onder de verre horizonten en hoorde in de verte vaag een brommer snerpen en het geluid van zoemende melkmachines in de avondschemering.

Op de kunstacademie een aantal jaren later hoorde hij datzelfde geluid terug, maar toen waren het schepen in de nachtelijke IJssel die op zondag avond langs Kampen dof dreunend onder de gesloten brug doorvoeren. Datzelfde geluid trof hem ook bij het maken van studies in de natte uiterwaarden langs de rivier en vanaf de hoge IJsseldijk langs de diepte van de laaggelgen graslanden en akkers.

Nu exposeert Vincent Massée vanaf 1 februari 2010 te warmond in het stille Lidwina, andere klanken, geluiden van de eerdere perioden aan de kusntacadiemie en vlak daarna, het Gorcums Museum (Vlucht naar Egypte), de Spoorbaan geschilderd nabij Oegstgeest of de oevers en dreven langs de plassen van het Zuid-Hollandse veengebied.

Helder van toon en duidelijk van vorm dat is de kunst die Vincent maakt. De verschillende perioden in het oeuvre komen aan bod, soms fijn met penseel en kwast dan breed geschilderd met het palletmes.

Kunst is een feest, kleur en vorm het gerecht.

Expositie in het Lidwina, Herenweg 50, te Warmond, Zuid-Holland. Open tijdens kantooruren.

http://www.vincentmassee.nl/